Mim

Mimlenmişim madem yazalım birşeyler. Denek Hayatım mimlemiş.

1) Lakabın var mı varsa nedir?

Mehmet ismini taşıyan nüfus yoğunluğunun büyük oranında olduğu gibi benim de en küçük yaştan itibaren daimi sahip olduğum lakabım Memo. Tabi buna lakap denemez aslında bir hitap şekli daha çok. Zaman zaman Memocan, Memoş gibi haller de aldığı görülür. Asıl lakap ise lisede vardı başlarda çok sinir olduğum. Saçlarım kıvırcık ve gür olduğundan ilk kim demişti bilmiyorum ama koyun diye bir lakap kalmıştı üzerimde. Sonra sonra silindi neyse ki. Şu an düşünüyorum da yok sanırım lakabım. Memo işte.

2) Son zamanlarında diline dolanan şarkı?

Yok galiba, zira pek öyle "müzüksüz yaşayamaaaaam" "müzük olmadan hayat olmaaaaaz" diyen tiplerden olmadığımdan pek sık müzik dinlemiyorum. Lakin Bandista'nın Yan Babilon'unu söylerim bazen öyle yürürken. Bir de dün gece dinlediğim Ufuk-Ercan : Yellenme Üzerine takılabilir ilerleyen günlerde.

3) En son ne zaman ve neye/kime aşık oldun?

Kediye, köpeğe, dağa taşa diyerek politiklik yapmaktansa cevap vermemeyi tercih ediyorum.

4) En son okuduğun kitap/film?

Aynı anda iki kitap okuyanlardanım ben de.
Haliçte Yaşayan Simonlar - Hanefi Avcı
Kuruluş - Prof. Dr. Halil İnalcık

Son izlediğim film de Grown Ups

5) Son zamanlarda en çok özlediğin...

Bomboş bir kafayla bomboş bir hafta.

6) Bir günlüğüne ünlü biri (oyuncu/şarkıcı/politikacı vs) olma hakkı tanınsaydı kim olurdun?

Hiç öyle hayran olduğum bir insan olmadı. Gerçi zaman zaman düşündüğüm olmuştur şunun hayatı nasıldır lan diye de, bilemedim şimdi. Ama İlber Ortaylı hoca olmak isteyebilirdim. Topkapı Sarayı'nın normalde girilemeyen her yerini gezerdim. Hocanın elinde olan yazmaların, kitapların vs yeni Türkçe çevirilerinin de fotokopisini falan alırdım oh mis.

7) Yarın sabah ki ilk planın?

Kahvaltı - duş - otobüs - metro - şirket, sabahki programa ve bültene hazırlanış yeni gün için bilgisayarda yer açış şeklinde klasik sabah shiftinde olduğum gün planı.

8) En sevdiğin huyun?

Kafamda sürekli plan program yapıp her saati planlayarak yaşamam.

9) Şuanki bölümünde/mesleğinde olmasan ne olurdun?

Biyolog olurdum belki en nihayetinde diploma sayesinde kazandığım ünvan. Biyolog olsana diye tutturanlar da rahatlardı.

10) Okurken en zevk aldığın 3 blog ?

http://lafiguzaf.blogspot.com/
http://bakpostacigidiyor.blogspot.com/
http://salsabasket.blogspot.com

Pierre Alexandre 1

Merhaba, benim adım Pierre. Göbek adımın Alexandre olduğunu tahmin ediyorum ama henüz bana böyle bir sesleniş gelmediğinden tahminde kalıyor.

Medyatik bir kişilik olarak bir televizyon kanalında doğdum da nasıl becerip havalandırmaya düştüm inanın ben de bilmiyorum. Zira henüz 1 haftalıkken naptığını pek bilemiyor kedi. Havalandırmadan düştüğüm odanın tavanında ne kadar kaldım bilmiyorum ama uzun bir süre biri sesimi duysun da çıkarsın beni diye bağırındım durdum. Acıktım susadım ama bağırmaya devam ettim. Çıkarmaya çalışanlar olduğunu da farkediyordum aslında ama ulaşamıyorlardı bana. Sonunda üstünde oturup bağırdığım süngerin önündeki delikten bir kafa çıktı. Ve göz göze geldik.

Hayatımda ilk defa böyle bir cins görüyordum. Hayatım dediğim de topu topu 7 gün ya neyse. "Napıyorsun lan salak?" dedi ve beni aldı süngerin üstünden. Patisinin ortasını ancak dolduruyordum. Çekti aldı beni oradan. Ben hala bağırmaya devam ediyordum tabi ne bileyim hırlı mıdır hırsız mıdır almış taşıyor bir yerden bir yere. Önce bir kutuya bıraktı, sonra başka bir kutuya.. Sonra bir baktım önüme beyaz bir sıvı koydu üstüme başıma bulaştırdım hep. Ne bileyim ben tabağa basınca döküleceğini. Yapış yapıştı bir de öeh pis oldum.Sonra öyle uyumuşum biraz böyle kocaman depo gibi bir yerin içinde durduğum derin kutunun içinde...Kafama bişey dokundu, açtım gözümü, yine o...

Devam edecek...

Panini Virtual Sticker Album

Dünya Kupası'ndan muhabbete girmişken, öfkemi dile getirdikten sonra sevgimi de dile getireyim. Euro 96'yla başlayan bir hevesti benim için turnuvalarda çıkartma albümü biriktirmek. Euro 96 albümü hala bir yerlerde durur evde. Yaş ilerledikçe tabi daha az ilgilenmeye başlamıştım, bütçe planlamasında da çıkartma almaya para ayırmak zor bir hale gelince son yıllarda tümden bırakmıştım albüm işini. Bu sene çözüm gelmiş FIFA'dan...

http://en.stickeralbum.fifa.com/game/flash adresinden Panini Virtual Sticker Album oynamaya başlayabilirsiniz. O yılların çıkartma albümü biriktirme işinin sanalını yapmışlar. Çocukluğunda bu işle uğraşanlarda bağımlılık yapabiliyor

Soğukçeşme

Parke taş arasından yetişen çimen güzeldir, Soğukçeşme en güzeldir.

beşibiryerde

Bugün ayın 12 si, aylardan Eylül. 29 sene önce ne olmuştu?

Başımız Sağolsun

Onun için ne yazabilirim bilmiyorum. Arkadaşlarıma anlata anlata bitiremediğim insandı. Göbeğine sarılası geliyor insanın resmen baba gibi derdim hep. Hala gerçekmiş gibi gelmiyor haber. Yeni dönemde gelip "Oğlum, evladım" diyecekmiş gibi geliyor. Çok karışırım sana iş yaptırmam diye çekime gelmemişti de şimdi olsa da keşke herşeyime karışsa. Ne denebilir ki? Başımız sağolsun. Özleyeceğim hocamı.

Türküler Yanmaz

2 Temmuz'u unutmamak lazım.

Bandista

Kadıköy'lü grup Bandista'yı duymayan etmeyen kalmasın istiyorum. Dinleyin, dinletin. Güzel insanlar albümlerini internet sitelerinde paylaşıma açmışlar. " copyleft, bandista, 2009 | armağandır. çoğaltınız! dağıtınız" diye de belirtmişler. Albümde özellikle Haydi Barikata ve Hiçbirşeyin Şarkısı gerçekten muhteşem. Haydi herkes birbirine önersin bu grubu.

http://www.tayfabandista.org/

Fulya Akıncı

Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı, Fulya Akıncı

Mission Accomplished...

kimi severim mimi

Android Lenore beni mimlemiş. Mimin başlığı "Kalbinizi Çalan Eylemsel Hareketler" ismi dilbilimsel olarak sorgulamıyorum şimdi eylem-hareket falan. Sevgilimizde olmasını istediğimiz özellikleri yazıyormuşuz özet olarak.

Öncelikle haliyle baktığımda hoşlanmış olayım. Her ne kadar iç güzellik falan dense de ilk izlenim olarak her zaman dış güzelliğin etkisinin büyük olduğunu yadsıyamayız. Öyle çok muhteşem güzel olmasına da gerek yok. Genele göre güzel olmayan kişiler bazen bana güzel gelebilir.

Biraz heyecanlı ve konuşkan olsun isterim. Ben yeterince sakin bir insanken sevgili kişisi de sakin olursa beraber sıkıntıdan patlarız kanımca.

Sinema başta olmak üzere çeşitli sanat dallarına karşı ilgisi az çok bilgisi olsun isterim. Tiyatrocu olursa ne ala. Neden bilmiyorum liseden beri falan hep evleniceğim kişi tiyatrocu olacakmış gibi gelir. Ha hiçbir sanattan anlamıyor olsa da sinemadan biraz anlasın ki konuşacak başka şey bulamazsak bile sıkılmadan saatlerce konuşacak konumuz olsun.

Sinema demişken, Kutsal Damacana'yı sevsin.

Fenerbahçe'yi kıskanmasın. Maça gitmeme tavır yapmasın. Hatta çok istiyorsa gelsin birlikte gidelim.

Eli kalem tutsun. Duygularını yazıyla da düzgün ifade edebilsin. Bana sürekli okumam için yazılar yazsın.

Her açıdan rahat bir insan olsun. Kasılmasın, kasmasın.

Eh muhteşem olmasa da iyi sevişsin. Şişme kadın gibi yatmasın.

Yemek yapmayı bilirse ekstrası olur. Çağırsın beni et yemekleri yapsın falan. Ben çiğ köfte yoğururken de gelsin terimi silsin, rakı içirsin.

En önemlisi kafası bana gelirken boş olsun. Benimle tanışınca sadece ben olayım.

Edit: Aklıma sonradan önemli iki şey daha geldi. Sağlam geyik potansiyeli olsun. Bir de soğuk nevale olmasın, sevgisini göstersin, gelsin mıncırsın falan. Tamam mı canlar?

Daha yazdıkça çok çıkar gibi bu kadar yeter şimdilik. Zaten bunların hepsine sahip biri olsa daha başka madde yazmama gerek olmaz. Yeter de artar bile. Neyse, mimi de pasliyim bari. Ceren, Hich bi de Çarpık Pencere olsun.

Emmoğlu

Bu Fatih Erkoç çok güzel adam bence.

Sokak Kedisi

Bir sokak kedisi düşünün. Belki sokakta doğmuş, belki bir eve doğumgünü hediyesi olarak alınıp sonra sokağa atılmış ama sonuçta sokak kedisi işte. Uzun zamandır sokakta yaşıyor. Çöpten bulduklarıyla karnını doyurmaya çalışıyor, insanlara yaklaşmaktan korkuyor fakat çenesinin altının kaşınması, başının okşanması için dayanılmaz bir istekle yanıp tutuşuyor bu kedi. Avare avare dolaşırken sokakta bir taşın üstünde oturan bir kız görüyor.

Çaktırmadan kızın yanına yaklaşıyor kedi. Önce bir iki miyavlayıp kıza gözlerini dikerek bakıyor. Kız kediyi farkedip gülümseyince kedi de cesaretlenip kızın bacaklarına sürtünerek gezinmeye başlıyor. Kız sevgi dolu bakıyor kediye. Önce elini uzatıp başını hafif hafif okşuyor kedinin. Çenesinin altını da bir süre kaşıdıktan sonra kediyi kaldırıp kucağına alıyor. Sokak kedisi belki de doğduğundan beri ilk kez bu kadar mutlu. Sıcak bir kucakta oturuyor ve sevgiyle okşanıyor. Uzun zamandır hep bunu istemişti.

Bu sevgi dolu dakikalar sürerken kızın telefonuna bir mesaj geliyor. Daha önce evden kaçan kedisi bulunmuş. Kız apar topar kucağındaki kediyi yere atıp evine koşmaya başlıyor. Sokak kedisi kızın arkasından bakakalırken üzüntüyle miyavlıyabiliyor sadece kesik kesik. Kuyruğu yere sürtüyor, bıyıkları düşük.

bardak dolu.

Bir bardağımız olsun,
Hep dolu kalsın,
Dudak payı bırak bana öpmem için
Hem bardağı hem seni.
Ama seni daha çok.

Lazım

Nazal Öncel diyor ki "Seni bugün görmem lazım..."

Ben diyorum ki "Seni her gün görmem lazım..."

jivanji hot coter

Elime elinin kokusu sinmiş. Kokluyorum.

Kasapoğluist bir yazı örneği

İsmimden muzdaribim. İsmimi hiç gizleme ihtiyacı hissetmedim ki kısa süre önce aldığım www.mehmetkasapoglu.com dan da direk bu bloga giriliyor. Neyse evet benim adım Mehmet Kasapoğlu tanıştığımıza memnun oldum. Neyse. İsmimden muzdarip olma nedenime gelirsek.

Şimdi burdan sevgili Karl Marx'ı ne kadar şanslı bir insan olduğu için kıskandığımı belirtmek istiyorum. Adam okumuş yazmış, o kadar Das Kapital'i yazmış falan tamam da bir kere babadan şanslı. Adamın soyadı Marx. O kadar uğraşısından sonra bir ideoloji haline gelen düşünceleri ve yaptıkları Marksizm olmuş. Aynı şekil düşününce Leninizm, Maoizm gibi farklı ideolojiler ve özellikle son zamanlarda çıkan Tarantinist yönetmen gibi kavramları görebiliriz. Ha neden kıskanıyorum ben Marx ve muadillerini? Yarın öbür gün ben de böyle büyük adam olsam -olmaz ya hadi oldu diyelim- yazsam öyle birleştirince ev yapılabilecek tuğlalar şeklinde kitaplar ve çeksem dünyayı yerinden oynatacak filmler, insanlar akın akın peşimden gelse, sağda solda genç erkekler "Ağbi Mehmet Kasapoğlu otuzbir çekse izlerim." diye konuşsa, her yeni eserim tüm dünyada heyecanla beklense falan bu ve bunun gibi fevkalade şeyler yaşasam da, düşüncelerim veya filmlerimdeki estetiğim ismimle anılan bir akım haline gelemeyecek.

Kasapoğluist, Kasapoğluizm, Kasapoğluesk. Yok hiçbiri olmuyor. Mehmet'ten yola çıksak bir nebze olacak ama o da hangi Mehmet yani şimdi bir de ülkede en çok kullanılan isme sahibim. Sarı Çizmeli Mehmet Ağa. Mehmetizm mi olurmuş hem. Yok hiç olmuyor. Marksizme bak, nasıl ağız dolduruyor. Çok kıskanıyorum seni Karl Marx.

ödül

Blog ödülü diye bişey dolanmaya başlamış şimdi. Mim gibi bişey galiba. Gia bana vermiş blog ödülünden. Teşekkür eder, teveccühlerinize layık olmaya çalışacağımı söylerim efenim. Saygılar, sevgiler ve bilimum güzel şeyler.

Uluslararası Örgü Örgütü

ULUSLARARASI ÖRGÜ ÖRGÜTÜ

Mahmutpaşa’da öğlen vakti tüm kalabalığıyla yaşanmaktaydı. Ucuza kumaş, kıyafet veya ayakkabı almak isteyenler yokuşta aşağı yukarı yürüyerek vitrinlere bakıyor, dükkanların çığırtkanlarıyla pazarlık ediyorlardı. Bu karmaşanın tersine yokuştan girilen ara sokaklardan birinde bulunan ufak yüncü dükkanında adeta uhrevi bir dinginlik hakimdi. Dükkanın iki duvarı boydan boya yünlerle dolu raflarla kaplıydı. Dükkanın sahibi Bekir, orta yaşları çoktan geçmiş, saçları tel tel kalmış, zayıf, temiz yüzlü bir adamken, karısı Saliha da ilk görenin onları kardeş sanabileceği kadar Bekir’e benziyordu. Belki de yıllardır süren evlilikleri onları birbirlerine bu kadar benzetmişti. Saliha da kır saçlı, zayıf, beyaz tenli, insanın baktığında hiç düşünmeden güven duyacağı bir kadındı.

Bekir, masanın arkasındaki geniş, minderli ve çok rahat olduğu her halinden belli olan koltuğunda uyukluyordu. Saliha ise masanın önünde örgü örmekteydi. Dükkanlarına müşteri kırk yılda bir gelirdi. Toptan alım yapan devamlı müşterileri olmasa batıp gitmeleri işten bile değildi. Yine müşterisiz geçen günlerden biriydi o gün. Fakat müşteri olmasa da çok ilginç bir misafirleri olacaktı. Dükkanın kapısı açılınca Saliha gelene bakmak için örgüsünü bırakıp kafasını kaldırdı. İçeri giren genç adam boynundaki fotoğraf makinesiyle olsun, sarı saçları ve mavi gözleriyle olsun, giyim kuşamıyla olsun her şeyiyle kafalardaki turist kalıbını tam olarak dolduran biriydi. Asıl ismi Charles’dı ama memleketi Birmingham’da tanıdığı herkes ona Chuck derdi.

Üniversite öğrencisi olan Chuck ilk defa yurtdışına çıkabilmişti. İlk gittiği yerin İstanbul olması biraz ekonomik nedenlerle, çokça Chuck’ın doğuya olan merakındandı. Sevgilisi Stephanie’yi de uzun uğraşlar sonucu kandırmış ve beraber İstanbul’a gelmişlerdi. Bu müthiş huzurlu yüncü dükkanına girdiği gün ise Stephanie sabah kendisini kötü hissettiği için hostelden çıkmak istememiş, Chuck da tek başına Sultanahmet’ten yola çıkmış yürüye yürüye Mahmutpaşa’ya kadar gelmişti. Mahmutpaşa’ya gelirken Eminönü’nde gördüğü bir manzara onu bu yüncü dükkanına sürüklemişti.

Saliha gelen turiste meraklı gözlerle bakarken, Chuck dükkandaki yünle dolu rafları inceliyordu. Bu sırada Saliha Bekir in göbeğini dürtüp onu uyandırmaya çalıştı ama Bekir anlaşılmaz birşeyler mırıldanarak uyumaya devam etti. Saliha bu sefer sert bir cimdik attı Bekir’in göbeğine. Bekir acıyla gözlerini açıp karısına baktı ve canının acısına rağmen sinirden tamamen uzak şaşkın bir halde “N’ oldu Saliha?” dedi. Saliha bir şey söylemeden kafasıyla eline bir çile kırmızı yünü almış incelemekte olan Chuck’ı gösterdi. Bekir yavaşça koltuğundan kalkıp Chuck’a doğru giderken “Buyrun?” dedi dükkanın atmosferine tamamıyla yakışan sakin ses tonuyla. Chuck ona dönüp elindeki yün çilesine yakın kırmızı yanaklarına yayılan dudaklarıyla gülümseyerek selamladı Bekir’i. Bekir İngilizce bilmiyordu ama Hello’yu da anlayabilirdi. Uyku sersemliğiyle Chuck’ın turist olduğunu anlayamamıştı, ancak Hello’yla kendine gelebildi. Aynı şekilde yanıtladı onu. Chuck Bekir’in onu kendi dilinde selamlamasıyla İngilizce bildiğini düşünerek elindeki yünü gösterip
-Bir kırmızı bir de beyaz yün almak istiyorum, dedi İngilizce.
Bekir hiçbir şey anlamamıştı. Şaşkın ve ne yapacağını bilmez bir tavırla karısına döndü. Saliha çoktan onlarla ilgilenmeyi bırakmış örgü örmeye dönmüştü bile.

Uluslararası Örgü Örgütü -2

Bekir’le birlikte Chuck da Saliha’ya baktı ve çok istediği bir şeyi görmüş çocuk edasıyla gözleri parladı. Heyecanla Saliha’yı gösterip -İşte onun gibi örmek istiyorum, dedi yine İngilizce.Bekir iyice şaşırmıştı. Turistin biri dükkanına gelmiş elinde bir çile yünle karısını gösterip anlamadığı dilde birşeyler söylüyordu. Saliha da örgüyü bırakmış kendisine dönen bakışlar ve Chuck’ın parmağının nedenini anlamaya çalışıyordu. Bekir –Karı, karı. Benim karı o, dedi turiste Türkçe laf anlatmaya çalışan insana özgü o yüksek sesle. Bu sefer Chuck şaşırmıştı. Karşısındaki adamın sinirlendiğini düşünüyordu fakat Bekir’in suratında sinirden eser yoktu. Sesinin tüm yüksekliğine rağmen yüzü hala çok sıkışmışken tuvalete yetişmiş gibi rahattı. Chuck’ın kafası karıştı. O anda çantasındaki İngilizce – Türkçe sözlüğü hatırladı. Bekir’e “Bir dakika” anlamında işaret yaparak çantasından sözlüğü çıkardı. Bozuk Türkçe’siyle “orgu” dedi. Sözlüğün sayfalarını tekrar karıştırıp “aygne” ve “yun” dedi bu sefer elindeki yünü de göstererek. Uzanıp raftan bir çile de beyaz yün aldı. Bir elinde kırmızı yün, bir elinde beyaz yün ve sözlüğü kaldırmış umutla Bekir’e bakıyordu. –Yün alacaksın hı? Diye bağırdı bu sefer de Bekir gülümseyerek. –Okey, okey dedi ve Chuck’ın elindeki yünleri alıp bir poşete koydu. –3 lira, dedi parmaklarıyla da üçü göstererek. Chuck cebinden 3 lira çıkarıp Bekir’e verdi ve dükkandan çıkmak için yönelmişken yine durdu. Geri dönüp yine Saliha’yı gösterdikten sonra elleriyle örgü örüyormuş gibi yaptı. –Ayol bu sünnetsiz örgü örmek mi istiyor ne? Dedi Saliha Bekir’e. –Ne bileyim hanım. Nerden bilsin elin adamı örmeyi falan.

Chuck çifte doğru gelip bu sefer fotoğraf makinesini açtı. Çektiği fotoğraflara bakmaları için işaret etti ve üçü birden fotoğraf makinesinin başına eğildiler. Fotoğraflardan birinde Yeni Camii’nin karşısındaki çay bahçesinde dört kadın bir masaya oturmuş dördü birden örgü örüyordu. Bu fotoğrafı gösterdikten sonra Saliha’nın şişlerini alıp yine örgü örüyormuş gibi yaptı. –He ya örgü örmek istiyor herhalde, dedi Bekir. Chuck elinde şişlerle gülümsüyordu. –E bu bilmiyordur örmeyi de, dedi Saliha. Chuck yine sözlüğünü karıştırmaya başlamıştı. “Atki” dedi bu sefer, boynunu da sarma hareketi yaparak. –Atkı? Atkı mı öreceksin? Diye sordu Bekir yine yüksek sesle. Sanki bağırırsa anlaşabileceklermiş gibi geliyordu herhalde içten içe. Chuck sevinçle kafasını sallayarak –Atkı, atkı dedi. Saliha olayı anlamıştı Chuck atkı örmek istiyordu ama nasıl örgü örüleceğini bilmiyordu. Chuck’ın elinden şişleri alıp yanına da bir sandalye çekti ve sandalyeyi gösterdi. Chuck kadının yanına oturup poşetten kırmızı ve beyaz yünleri çıkardı ve yan yana tutup gülümsedi. Sonra da yünleri birbirinin içine sokarmış gibi yaptı. –He böyle çizgi çizgi olsun istiyorsun, dedi Saliha. Yünleri de alıp Chuck’ göstererek yavaş yavaş atkıya başlangıç yaptı. Bekir de bu sırada yine o göbek taşını aratmayan rahatlatıcılıktaki koltuğuna kurulmuştu. Sakin bir şekilde Saliha ve Chuck ı izliyordu. Saliha son derece yavaş hareketlerle örgü örüyor, Chuck da tüm ilgisi ve merakıyla onu izliyor, hareketlerini öğrenmeye çalışıyordu. –İyi hadi öğret bakalım, örsün delikanlı ecnebi memleketlerde, dedi Bekir. Bir süre daha onları izledikten sonra yine uykuya yenik düştü.

İki saat kadar sonra çalan telefonla uyandı. Toptan müşterilerden biri arıyordu. Onunla konuşurken örgücü çifte baktı. Bu sefer görevler değişmiş gibiydi. Şişler Chuck’ın elindeydi. Hevesle örüyor arada bir de mutlu gözlerle Saliha’ya bakıyordu. Chuck’ın yüzüne de dükkanın ve sahiplerinin dinginliği yansımıştı. Daha birlikte iki saat geçirmiş olmalarına rağmen şimdiden huzura kavuşmuş gibi görünüyordu. Atkı da yavaş yavaş ilerlemeye başlamıştı. Bir sıra kırmızı, bir sıra beyaz şeklinde Saliha’nın da yardımlarıyla örüyordu Chuck. Çok mutlu görünüyordu. Aynı aradan iki hafta geçtikten sonra Birmingham’daki bir parkta boynunda kırmızı-beyaz bir atkıyla Chuck’ın elini tutarak yürüyen Stephanie gibi...

-SON-

şiir mi(m)? allah korusun.

Uçan Hollandalı mimledi beni de, çok yanlış bir konu oldu bu sefer. Sevdiğim şiirleri veya şairleri yazmam gerekiyor, tam anlamadım hangisi ama farketmez. Ben şiir sevmem, dolayısıyla şair de sevmem. Şiir yazan yazsın da bence çok da gerekli birşey değil şiir. Adam gibi düzyazıyla anlatırım derdimi. Şimdi sanat sepetle uğraşan da bir adam olarak şiir sevmem diyince antipatik gelebilir belki ama öyle yani yapacak birşey yok. Hayatım boyunca şiir okumasam eksikliğini hissetmem. Bu mimi de kimseye göndermem o yüzden.